prickade leende.

'yitirdiğin her şeyde kazandığın bir şey var. ve kazandığın her şeyde biraz yitirdiklerin. bu yüzden birileri ısınıp dururken dinmez senin üşümelerin. hayat karşına nasıl çıkarsa çıksın, seni ne kadar yıpratırsa yıpratsın sakın vazgeçme! ve unutma; hayallerin olmazsa bir gün başkasının hayali olamazsın. yeni yaşında bütün hayallerinin gerçek olması dileğiyle. mutlu yıllar kızım.'

o sabah bu mesajı aldığımda çok üzüldüm. bir annenin kızının üşüdüğünü bilmesi ne acı. ama doğru, hayallerim kırıldı. bu ikinci kez oluyor. bazıları sürekli 'birisine bir şans daha veriken kendine de bir yanılma payı vermeyi unutma' cümlesini hatırlatıp duruyor. insanlar tuhaf. başkalarına bir şans daha vermeyi seven ve bununla övünen insanlar daha da tuhaf. ben o şansı kendime verdim. kendim için güzel bir aşk ve sadece ikimizin mutlu olacağı bir yaşam diledim. ama bazen daha iyisine ulaşmak istediğinde ve bu mümkün olmadığında bırakmak gerek. ve denizin yolundan çekildim.

hikaye böyle. yitirdiklerime gelince. dudağımın bittiği yerdeki çukur. çünkü uzun zamandır içten gülemiyorum. ya kazandıklarım? yazarak anlatamayacağım kadar çok. ama en somutu upuzun beyaz bir tel saç. her aynaya baktığımda dudağımın bittiği yerdeki çukurun belirmesini sağlayan tek şey. iyi ki var. tyurker olsa 'prickade leende' derdi. noktalı gülücük. hakkaten noktalı gülücüklerin zamanı gelmedi mi artık?