insan elbetteki aptallıklar yapabilirdi. asıl önemli olan nokta hayatını bu aptallıklar üzerine kuruyor olmandı. ben dün gece 'hayatındaki en büyük pişmalığın ne? ' sorusuna artık bi cevabımının olduğuna karar verdim. bunu bikaç sene daha sürdürecek olmam da ayrıca oturdu içime. en derinime.
'niçin konuşmuyorsun' dedi. 'niçin bağırıp çağırmıyorsun, niçin kızmıyorsun, niçin sessizce ağlıyorsun'
yine sustum. ama söylemem gerekir ki, içimdeki taş her gün biraz daha büyüyor. biraz daha ağırlaşıyor.
evet, sürekli müzik dinliyorum. çünkü ilk defa ' where did you sleep last night' sorusunun cevabını bu denli merak ediyorum. sürekli uyuyorum. yatağımı deli gibi seviyorum çünkü. çünkü ben.
'Ben ki her akşam yatağımda
Onu düşünüyorum.
Onu sevdiğim müddetçe
Yatağımı da seveceğim....'
bi de.
çok özlerim, dünyalar kadar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder